. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * اگر پيرمرد است پس گرگ كيست اگر جمله را كشت خواهى ، بكش * وگر نى يكى لحظه بازآر هش ببخشيد بر مسخره كامكار * . . . . . . . . گشت اين در دل شهريار . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * فرستاد نزديك آن نيك‌بخت كه من شهر يكسر سپردم به تو * همه كار لشكر سپردم به تو برآورد شب رند و اوباش دست * تو در خانهء خويش خوش خفته مست . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * مشو مست ، كم خفت ، هشيار باش چو بشنيد پيغام آن سرفراز * جوابش فرستاد در حال باز كه من بنده را مست خفته مخوان * ز من رازها را نهفته مدان . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * فلان شب ، فلان بانگ كردم به بام چو بشنيد مستنصر اين برشكفت * گره بر گره زد پر از خشم گفت مرا گوش مىدارى اندر جهان * فضولى است اندر سر تو نهان . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * زبان جنودان بر او شد دراز يكى گفت كاو دل دگرگونه كرد * به قاآن فرستد ز بغداد مرد همىتازد اينجا سپاه تتار * كه تا بر تو گردد چو شب ، روز تار چنان خشمگين گشت ز آن قول شاه * كه بر چشم تو گشت عالم سياه يكى نامور بد مؤيد به نام * ورا علقمى « 1 » خواندندى تمام « 2 » . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * به دو گفت رو با يكى انجمن وزير و دو فرزند او را بگير * مؤيد روان گشت مانند تير همه خويش و پيوند او را ببند * مينديش از كس . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * درخت جفا را برومند كن بشد علقمى با سوارى هزار * گرفتند آن خانه را در حصار تكين بود شمعى نهاده به پيش * كلام خدا را همىخواند خويش . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * در خانه درهم شكسته به زور گروهى همه تيغ و خنجر به دست * در آن خانه رفتند چون پيل مست

--> ( 1 ) از مؤلف مؤيد الدين ابو طالب محمد العلقمى وزير منقول است كه يكى از سلف روايت كرده است ، حبيب السير ، 2 / 70 . ( 2 ) ورا العلقمى خوانندى . . .